วันเสาร์ที่ 12 เมษายน 2551
วันนี้เรามีภารกิจ ที่ต้องไปปิดงานที่โรงงานก่อนหยุดยาว
เลยได้โอกาสหาที่เที่ยวอะไรแถวนั้นเลย
บึงฉวาก คือหวยที่ออกครับ
พี่หม่อนเคยมา แต่ตอนนั้นน้องยังอยู่ในท้องแม่เลยลูก
ออกจากบ้าน 8 โมง แวะเรื่อยเปื่อยตามทาง มีรถติดบ้างเป็นระยะ
ถึงที่หมายประมาณ 10 โมงครึ่ง

ผ่านตรงรีสอร์ท สวย ดูร่มรื่นดีเหมือนกัน แต่เราคงไม่มาพักแน่ๆ
เพราะใกล้่โรงงาน เปลืองตังค์เปล่าๆอ้ะคับ
จ่ายค่าเข้ากันก่อน


ไปถึง เจอนี่ คุณยายขา หนูประทับใจโจงกระเบนคุณยายจริงๆค่ะ ได้ทีขอสัมภาษณ์
คุณยายมาจากอุทัย แล้วบอกเราว่า ยายอ้ะ อยากใส่ตุ้มหูนะ แต่ใส่ไม่ได้แล้ว หูยายยาน หุหุ
(ไม่รู้เห็นตุ้มหูเรารึยังไง...เลยมีเรื่องคุย)
แม่พยายามยัดเยียดให้น้องถ่ายรูปกับคุณยาย แต่น้องส่ายหัวเบะๆ (อดเลยเรา)
ดูแต่ละตัวสิ น่ารักทั้งน้าน ชื่อที่ตั้งก็เก๋ กู้ดไม่เบา

ไม่ยักรู้ว่าที่นี่มีเจ้าตัว Meercat ซะด้วย แต่ดั๊นหลบอยู่ในกรงที่มิดชิดมากกกก มองแทบมะเห็นเรยย

โชคดี ที่วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่ โล๊ง โล่ง เดินสบ๊าย สบาย


มาเจอ เสือขาว ตัวนี้ แม่ช๊อบ ชอบ หน้าตามันน่าเอ็นดูจัง (แต่ถ้าออกมาก็ตัวใครตัวมันล่ะคร้าบบ 555)
แล้วก็มีโซนกระต่าย โซนนก โซนสัตว์ป่าหายาก และอื่นๆอีกเยอะแยะ
แต่เห็นทีแล้วคงจะร้อนน่าดู มะหวาย ไปหาที่เย็นๆกันดีกว่า
ขับผ่านมา มองเข้าไป แม่ว่า ม้าลายตัวนี้ ลายแปลกดีอ้ะ สวยไปอีกแบบ
มาถึงแล้วครับ สถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำ

ทางเดินไป มีอาหารให้ซื้อเลี้ยงปลาด้วย หุหุ...ไม่พลาด

ตรงดิ่งไปบ่อจระเข้ ที่พี่หม่อนตั้งใจเป็นนักหนา
สังเกตจากเสื้อของเรา ตอนแรกแม่ไม่ได้ให้ใส่ตัวนี้ แต่พี่หม่อนหาเปลี่ยนเอง แล้วบอกว่า
เราจะไปดูจระเข้ ต้องใส่เสื้อจระเข้ เหอ เหอ อ้ะคร้าบ...
แม่เลยต้องจัดการเปลี่ยนทุกคนยกเซต
พอไปที่บ่อจระเข้ แม่แทบจะไม่เห็นจระเข้ซ้ากตัว มันคงจะร้อน แล้วก็จมอยู่ในน้ำ
ป่าป๊าชวนพากินไอติมนั่งพักก่อนเข้าไปบ่อจระเข้ แม่ก็ไปเดินสำรวจก่อน
กลับมา แม่ก็มาบอกลูกว่า แม่ไม่เห็นจระเข้ซักตัว
น้องโมก็ชี้ให้แม่ดูว่า นี่งั๊ย นี่ไงแม่ นี่ นี่ นี่....แม่เห็นมั๊ย
(ตัวข้างๆ ที่ลูกนั่งกินไอติม เป็นตัวจริง กระดูกเรากรอบกันไปแล้วลูก)

555 เอ่อ..จ้า เห็นแล้วครับลูก
เดิน เดินไป ก็พอมีอยู่บ้าง แต่คงจะร้อนมาก หลบใต้ร่มกะในน้ำกันทั้งน้าน
แล้วจระเข้ที่นี่ก็เก่งแฮะ....แสนรู้ขนาดนี้เลยเหรอก๊าบบบ......


ก่อนเข้าไปดูปลา ก็แวะสรงน้ำพระพุทธองค์กันก่อนนะลูก แต่แม่ถ่ายตอนที่เราสรงไม่ทัน
เพราะเราสรงพร้อมๆกัน แม่อุ้มน้อง ป่าป๊าอุ้มพี่หม่อน เลยได้มาแบบนี้

แล้วก็เข้ามาในส่วนที่เค้าโชว์สัตว์น้ำกันหล่ะ เดินเย็นๆ ไม่อยากจาออกเลยจริงๆ
พักนี้ลูกแม่ รักกั๊น รักกัน....แม่เห็นแล้วก็รู้สึกดีนะลูก
รูปนี้ น้องบอกให้พี่อุ้ม แล้วพี่ก็กำลังจะอุ้ม (ผู้ใหญ่ก็ลุ้นกันสุดๆ)



พอเหมาะกับเวลาที่เค้าให้อาหารปลาพอดี
ลูกแม่ก็ชอบสุดๆ วิ่งตีตั๋วตู้ฝั่งโน้น ออกฝั่งนี้ ตามที่คนให้อาหารปลาเค้าจะว่ายไปโชว์
มีเล่นสมมุติจับปลาในตู้ อั้ม..อั้ม กันไปอย่างหนุกหนาน
แต่ปลาที่ลูกอั้มอ้ะ ถ้าออกมา เขมือบลูกได้ทั้งตัวเลยนะคับ

รูปนี้ ให้ความรู้สึกดีมากๆ ดูอบอุ่นดี
ไม่ว่าจะสัตว์อะไรก็ตาม ก็ชอบที่จะมีคนดูแล ให้ความเอ็นดูแบบนี้ทั้งนั้น

พอเค้าโชว์เสร็จ ป่าป๊าก็ชวนกลับ ก่อนออก เราได้นี่ ติดมือมาด้วยครับ อันละ 130 บาท

พี่หม่อนร้องไห้ เพราะอยากให้ซื้อรูปที่มีป่าป๊ามาด้วย แต่ป่าป๊าหลับตา เราเลยไม่ได้ซื้อ
พี่หม่อนก็ไม่ยอม ร้องไห้เสียใจ ว่าจะทิ้งรูปป่าป๊าไว้ที่นี่ได้ยังไง
โถ....ลูก ช่างอ่อนไหวดีแท้.....
เราก็ทานข้าวกันแถวๆนั้น ออกมาตอน 13:20 ตรงดิ่งไปโรงงาน ถึงโรงงาน 14:10.
ลูกหลับกันมาในรถพร้อมกันทั้งคู่ เลยได้มานอนต่อที่บ้านโรงงาน
ป่าป๊าก็เข้าไปในโรงงาน แม่ก็เฝ้าลูกอยู่บ้าน เฝ้าแบบหลับๆด้วยอ่า 555
ตื่นมาอีกที โฮะ...โฮะ ป่าป๊ามาปลุก 5 โมงกว่า
มองซ้ายมองขวา ลูกแม่ไปอยู่ไหนกันหมดหว่า......ตื่นไปก่อนแม่ แต่แม่ไม่รู้เรื่อง...เอิ๊กส์
พี่เพ็ญพาไปอาบน้ำ ประทินโฉมใหม่
แล้วพี่หม่อนก็ชวนป่าป๊า ขอไปนั่งรถกอล์ฟวนโรงงานกันซักรอบนึง
ได้ตามความต้องการ ลูกก็ขึ้นรถกลับบ้านกันแต่โดยดี
ขากลับแม่เห็นถนนโล่งเหลือเกิน เลยพูดขึ้นมาว่า
"คนสุพรรณเค้าไปไหนกันหมด ไม่เห็นเล่นสงกรานต์กันเลย"
น้องโมถามแม่ทันทีว่า "แม่กั๊บ แล้วพี่เค้งโค้งอยู่ไหนอ้ะ"
แม่ก็ตอบไปทันทีว่า "อยู่บ้านคับ แม่ไม่ได้เอามา"
น้องเลยบอก "พี่เค้งโค้งที่มาเที่ยวอ้ะ"
555 แม่เลยถึงบางอ้อ ว่าพี่เค้งโค้งในนิทาน ที่มาเที่ยวอยุธยานั่นเอง
เก่งมากครับลูก จำได้ขึ้นใจขนาดนี้ มิเสียแรง ที่อ่านให้ฟังเนอะ




แล้วเราก็แวะกินเป็ดพะโล้แสนอร่อยที่ร้านโกเท้ แปล้แล้วก็ดิ่งกลับบ้านกันครับ
ถึงบ้านสองทุ่มครึ่ง กว่าจะเอาเด็กๆนอนกันได้ โอ้ว....เกือบเที่ยงคืน
เพราะเล่นตื่นกันตอนใกล้ 5 โมงเย็น